| |
Het cd hoesje is niet voor niets zowat een kopie van voorganger Verpand. BJ Baartmans, een van de Nederlandse americana voormannen, verraste vorig jaar met dat album in zijn moerstaal. Verwant gaat op het zelfde spoor verder. Zij het nog iets soberder, ingetogener, persoonlijker en met nog meer nadruk op de teksten. Het brengt hem ook nog dichter bij wijlen Bram Vermeulen. Alleen al zoals hij na het intro de cd inzet: Angst voor het kleine, angst voor de middelmaat, angst voor het grote gebaar...
Verwant is het vervolg op het succesvolle Verpand. De cd verdient in ieder geval een prijs voor het lelijkste hoesje, maar daar zullen we het verder niet over hebben. De aalglad geperfectioneerde, bluesy Nederpop van Baartmans is als valium voor de trommelvliezen. Perfect uitgevoerd en prachtig intiem opgenomen, met de aangename stem van BJ in de zacht dwingende hoofdrol. De vergelijking met Spinvis ligt voor de hand, want beiden maken gebruik van de verdachtmakend brave ingetogenheid die toch betweterig overkomt. In de bio wordt dat ‘een fijn rafelrandje’ genoemd, een gotspe die Spinvis ook nog koppelt aan misselijkmakende studentikoiteit, maar die bij Baartmans het overduidelijk beoogde onthaastingseffect niet ontzegd kan worden. Je gaat er verdomme wel hele zinnen van schrijven, maar dat is het waard. Zorg voor sterke koffie!
Meer moois
Verwant sluit niet alleen qua titel en hoesontwerp naadloos aan bij Baartmans’ vorige album Verpand, maar biedt ook muzikaal en tekstueel gezien meer van hetzelfde moois. Dat is ook logisch gezien het feit dat sommige tracks uit dezelfde opnamesessies komen. Verpand/Verwant zou dan ook omschreven kunnen worden als een dubbelalbum dat in twee keer op de markt wordt gebracht. Baartmans mag zo langzamerhand wel beschouwd worden als een van ’s lands beste songwriters, de twaalf liedjes op Verwant zijn zonder uitzondering weer van grote schoonheid. Met name de teksten zijn ronduit prachtig, en blijven zelfs zonder muzikale ondersteuning meer dan overeind. Het cd-boekje leest dan ook als een mini-dichtbundel. Op de muziek zelf is overigens ook weinig aan te merken:er wordt fraai en ingetogen gemusiceerd door Baartmans’ vaste groep top-begeleiders, die zo een ideaal klanklanschap creeren voor de prettig gruizige stem van de Brabander. En net als zijn voorganger is ook Verpand wederom opgenomen in de onvolprezen Venlose studio Leon’s Farm, en is dit album wat sound betreft dan ook weer om door het bekende ringetje te halen. Van mij mag BJ Baartmans er een trilogie van maken. Zal alleen lastig worden een goeie titel te vinden… (Verband? Verzand?).
Het lijkt een plotselinge ommekeer bij singer-songwriter pur sang BJ Baartmans, van het Engels naar het Nederlands. In zijn hoofd zat het al veel langer. Soms liet hij mensen uit zijn omgeving naar zijn Nederlandstalige repertoire luisteren. Dat was belangrijk voor de zanger/gitarist/producent uit Boxmeer, die Leon´s Farm in Boekend, een studio in een monumentale boerderij, heeft omarmd als tweede thuis.
Langzaam verdween de aarzeling, gevolgd door het eerste resultaat: Verpand. De opvolger kon zo opgenomen worden, want er lag materiaal zat op de plank. Verwant dus. Presenteren met optredens kan even niet, want Baartmans zit met een gebroken arm thuis. Eind maart reed hij met zijn auto op straat tegen een lomp geparkeerde heftruck aan. De luisteraar moet het daarom doen met de twaalf liedjes van de plaat. Steeds meer laat Baartmans zijn voorbeelden los om er met een mix van rock, blues, folk, volksmuziek en country een persoonlijk geluid voor in de plaats neer te zetten.
Daar hoort ook een duidelijk herkenbare productie bij; warm, droogjes en toch sfeervol, met Baartmans uitblinkend op een vaak galmende gitaar. Niet teveel muzikanten erbij, maar wel nadrukkelijk aanwezig: de immer avontuurlijke Mike Roelofs op toetsen en een vertrouwd goede ritmesectie (Sjoerd van Bommel op drums en Gerco Aerts op bas). Soms doet hij het in zijn een eentje, een andere keer duikt een extra muzikant op, in de persoon van Jan Hendriks (Doe Maar, gitaar).
Tekstueel gebruikt Baartmans toegankelijke, beeldende poëzie om zijn zorgen (over islam-terrorisme), gevoelens (de liefde, ergernissen, mijmeringen) te bezingen. Plus een speelse ode aan de havenkroeg (Havencafé), opgenomen aan de keukentafel daar in Boekend. Langzaam maar zeker groeit BJ Baartmans in zijn nieuwe rol. Hopelijk geldt hetzelfde wat betreft de acceptatie door het grotere publiek.
Eind maart knalde Bart-Jan Baartmans met zijn auto op een deels op de rijweg onbeheerd achtergelaten vorkheftruck. Een gecompliceerde breuk aan zijn linkerarm was het gevolg. De nachtmerrie van elke gitarist. Snaren plukken zit er bijgevolg voorlopig niet in, maar gelukkig waren de opnames voor het nieuwe album net afgerond.
Verwant ligt in het verlengde van voorganger Verpand, waarop de Brabantse singer-songwriter voor het eerst in zijn moerstaal zong. Het stilistisch idioom van zijn Engelstalige platen wordt ook nu weer gehandhaafd. Een relaxt ingehouden (denk aan J.J. Cale) mengeling van folk, country, blues, rock en pop. Genres die hij onderhand vloeiend in elkaar over laat lopen en ook op zijn achtste soloalbum brengt met de vertrouwde licht-gruizige stem en zijn quasi-nonchalante maar meesterlijke spel op divers snarenspul.
De progressie zit hem in het feit dat Baartmans intussen een persoonlijke signatuur heeft ontwikkeld, de zaak steeds meer in balans is en zijn teksten nog altijd aan diepgang winnen. Hij legt religieus terrorisme (het reggae-achtige Fundamentalist), hypocrisie (Schapen) of paradijsvogels (Havencafé) onder de loep, maar zingt nog het mooist over de liefde, zoals in het absolute prijsnummer Oester. Bart-Jan heeft het hem weer geflikt. Nu maar hopen dat zijn revalidatieproces voorspoedig verloopt.
BJ Baartmans gaat gewoon door met zijn Brabanticana, eigentalige rootsmuziek waarbij de liefhebber van Americana zich snel thuis zal voelen. Vooral de muziekliefhebber die goede teksten weet te waarderen. Wie zich heeft laten meeslepen door het prachtige album Verpand, dat BJ vorig jaar uitbracht, mag deze CD niet missen. De zanger/componist die zo mooi kan schilderen met woorden voegt op Verwant weer een serie prachtliedjes aan zijn collectie toe…
…hoe langer ik naar de liedjes en vooral de stem van Baartmans luister, hoe meer ik in hem ook de betreurde Bram Vermeulen hoor. Diens muziek klinkt weliswaar anders, maar de stijl en poëtische sfeer leven toch wel min of meer door in het werk van BJ, ook al zou je hem ook wel eens wat wilder tekeer willen horen gaan.
Een liedje als Schapen zou zich daar helemaal voor lenen.
Verwant brengt absoluut geen resten van Verpand. Ook hier treffen we weer prijsnummers aan als Lichaamstaal en het geinige, op vrolijke toon gezongen Fundamentalist. Aan het slot van de cd gaat BJ zowaar ook nog walsen in Havencafé en hij besluit deze cd met de titeltrack waarvan het refreintje “melancholie kun je hebben voor niets”, zo stel ik me voor, door volle zalen uit volle borst meegezongen zou kunnen worden… Ik voel me heel prettig bij het werk van deze opmerkelijke zanger.
"Daar in dat kleine café aan de haven, daar zijn de mensen gelijk en tevree…" Wie kent het niet; én van de grootste hits van Vader Abraham. Volksmuziek bij uitstek en nog nooit genoemd op deze site, tot nu toe. Aanleiding er nu over te schrijven is het door BJ Baartmans gemaakte lied Havencafe, afkomstig van zijn nieuwe album Verwant. Het is een lange verhalende tekst, poetisch en beeldend. Baartmans zingt hoe je er per ongeluk naar binnen wordt getrokken en voor sluitingstijd de tent niet verlaat. Dit alles sfeervol en akoestisch vastgelegd aan de keukentafel van een vriend. Het lied van Vader Abraham heeft hiermee een equivalent van formaat.
Andere mooie liedjes op dit wat ingehouden en ingetogen album zijn Euforie en Fundamentalist. Het eerste is een klein, maar alleraardigst liefdeslied, gemaakt van mooie zinnen met leuke (binnen)rijm. Het loopt lekker en wordt door BJ klein, alleen met Spaanse gitaar, uitgevoerd. Fundamentalist is de grappig omschreven, doch serieuze kijk van de zanger op zijn niet in hokjes te plaatsen en rotsvaste geloof. De sound is een beetje als die van Doe Maar van vroeger. Lekker.
De overige nummers op de cd Verwant zijn minder opvallend en misschien zelfs wat saai. Wat mist is bijvoorbeeld het eens extra vet aanzetten van zang of het hier en daar toevoegen van een aanstekelijke solo op een ter afwisseling ingebracht extra instrument. Door wat meer moeite te doen om origineel voor de dag te komen had deze plaat, met dezelfde composities, zonder twijfel meer kleur en glans kunnen hebben.
Verwant is de tweede Nederlandstalige cd van BJ Baartmans, de bard met zuidelijke tongval die al ruim 25 jaar aan de weg timmert. De Brabander heeft ook een zestal Engelstalige albums op zijn naam staan. Ondanks deze aanzienlijke discografie moet ik bekennen dat de muziek van Baartmans tot voor kort onbekend was voor mij.
Gebroederlijk met Andre Manuel stond hij enige tijd terug op het podium; dat maakt wel nieuwsgierig. Baartmans is echter uit veel fijner hout gesneden dan de spotzieke Manuel en bezingt veelal de liefde en de melancholie terwijl de Tukker liever rept over gemene kraaien en pissende engeltjes. Ook de liedjes waarin Baartmans feller van zich afbijt, zoals Fundamentalist en Schapen, blijven binnen de grenzen van het betamelijke. Schapen is door de fraaie slide wel direct het hoogtepunt van deze cd waarop folk, blues en chanson de boventoon voeren. Baartmans is een prima muzikant, een volleerd tekstschrijver en een symphatiek zanger. Zijn stem doet denken aan die van wijlen Bram Vermeulen en soms aan Leon Giessen.
Probleem vind ik dat de meeste liedjes te vrijblijvend klinken; het wil maar niet beklijven. De nummers die ontdaan zijn van de deken van gezapigheid zijn dan ook het beste, zoals het eerdergenoemde Schapen en Donderbui dat losjes gebaseerd is op Robert Johnson’s Come In My Kitchen. Je kunt je afvragen hoe een aardig dronkemanslied als Havencafe uit de mond van Andre Manuel zou hebben geklonken. Een tikkeltje doorleefder en venijniger, dat is zeker. Met de arrangementen, de instumentenbeheersing en de productie is niets mis en ook tekstueel zijn er aardige vondsten. Over het geheel genomen overtuigde deze cd van Baartmans mij slechts met mate; te bedacht(zaam) en de echte urgentie ontbreekt.
BJ Baartmans is geen artiest die veel mensen een beetje leuk vinden, maar eentje die een handjevol mensen heel erg goed vinden. Het snarenwonder uit Boxmeer is gezegend met een prachtige honingzachte stem en hij weet hoe een goed liedje te schrijven. Tal van americana-muzikanten uit binnen- en buitenland vragen hem als sidekick. Op een dag gaat Bartjan, net als JW Roy, Nederlandstalig zingen. In de persoonlijke liedjes pakt dit goed uit, in de liedjes die de wereldproblematiek, hoe bescheiden ook, op de korrel nemen is dit geen succes. Zonde van stem, melancholie en talent. Een paar liedjes op de cd Verwant bekoren ons minder, en toch houden we nog van BJ.
Op zijn vorige cd Verpand zong BJ Baartmans na een flink aantal Engelstalige cd's voor het eerst zijn liedjes in het Nederlands. Dat beviel mij uitstekend. Het was niet zo dat ik zijn Engelstalige Where Do Lovers Go niet goed vond, maar het leek op Verpand wel alsof alle stukjes op zijn plek vielen, met als resultaat een prachtige Nederlandstalige roots-cd. Het is Baartmans blijkbaar zelf ook goed bevallen, dat zingen in zijn moedertaal. Zijn nieuwe cd Verwant is er namelijk wederom een in het Nederlands.
De hoes is een knipoog naar de titel en de hoes van zijn vorige cd, Verpand. Qua liedjes is Verwant ook een logisch vervolg op deze cd. Dat vind ik totaal geen probleem, want het hese stemgeluid en smaakvolle gitaarwerk van Baartmans gaan mij niet snel vervelen. Geinig is dat Baartmans er wederom voor gekozen heeft een liedje van hemzelf te bewerken. "Little I Can Have", dat oorspronkelijk op zijn cd No Soap stond, heet nu "Euforie". Dit is duidelijk de finale versie. Dit liedje, met alleen maar Baartmans en zijn akoestische gitaar, is ??n van de mooiste momenten van Verwant.
Sowieso geldt voor de nummers van Baartmans dat hoe schaarser de begeleiding is, des te mooier ik ze vind. Een liedje als "Fundamentalist" )met springerig om aandacht vragend toetsenwerk) raakt mij veel minder dan bijvoorbeeld "Verpand", waarin de piano en Fender Rhodes van Mike Roelofs zich bescheiden opstellen. En inderdaad, dat laatste nummer stond ook op de vorige cd, maar dit is de bandversie. Deze nieuwe heet natuurlijk niet voor niets Verwant .
De nummers op het nieuwe album van BJ (oftewel Bart-Jan) Baartmans, Verwant, werden deels gelijktijdig opgenomen met die op de voorganger, Verpand. De plaat is dan ook een logisch vervolg daarop. Dat is te zien aan de hoesjes, die op dezelfde manier vormgegeven zijn, met kassabon op de voorkant en tracklist achterop, alleen een ander kleurtje. Verder is de inhoud vergelijkbaar. Opnieuw heeft Baartmans een stel Nederlandstalige liedjes op de plaat gezet, met zijn eigen karakteristieke, dichterlijke teksten, soms romantisch, soms twijfelend, af en toe ironisch, maar steeds vol gevoel. En tot slot is een groot deel van de muzikanten hetzelfde gebleven, Sjoerd van Bommel (drums), Gerco Aerts (bas), Mike Roelofs (toetsen) en gitarist Jan Hendriks (nog bekend van Doe Maar) speelden ook op Verpand mee. Deze keer is er echter geen achtergrondzang van Marjolein van der Klauw, die wel meewerkte aan de productie, en ook de strijkers zijn weggelaten.
Subtiel verwoordt Baartmans gevoelens, die vrijwel iedereen heeft, maar waar je eigenlijk nooit zo bij stilstaat. Onbedekt bijvoorbeeld gaat over lichamelijke naaktheid, maar tegelijk over een open geest. En in het folky Donderbui, gebaseerd op een nummer van Robert Johnson en met lekkere banjo en mondharmonica, wordt de storm beschreven die vanbinnen woedt na een (verbroken?) relatie. Als vader van drie kinderen maakt BJ zich zorgen om de maatschapij en de toekomst in o.a. het reggae-achtige Fundamentalist, waarbij aan meer te denken valt dan enkel moslims. In Schapen wordt het kuddegedrag van mensen aan de kaak gesteld. Dit prachtige bluesy stuk werd live opgenomen in BJ's slaapkamer in L?on's Farm, de studio waar het hele album geregistreerd en gemixt werd. Het is het meest donkere stuk op Verwant, en de combinatie van ingetogen elektrische slidegitaar en bluesharp bezorgde mij heerlijke rillingen over mijn rug. Het is vervolgens wel een hele overgang naar het gebeuren in een kroeg, en hoewel ik Havencaf? een buitenbeentje op deze plaat vind, is het volgens mij wel geslaagd als kwalitatief levenslied.
Enkele nummers verschenen al eerder. Zo heeft BJ, net als op Verpand, een van zijn eigen Engelstalige nummers omgezet in het Nederlands. Little I Can Have van No Soap (1999) werd Euforie, een ingetogen liefdesbetuiging met een twist op het eind, zoals het origineel, waarbij hij zichzelf ook enkel op gitaar begeleidde maar nu heeft het een iets andere, wat meer eigentijdse tekst. Oester verscheen al op het huisvlijtcd'tje Gebrand, maar is wat voller en iets donkerder geworden, waarbij de sobere klank wel is vastgehouden door subtiel spel van behalve akoestische ook elektrische gitaar, drums, bas en Fender Rhodes. Verpand, het titelnummer van de vorige plaat, staat er nog eens op, deze keer met een andere intro, zonder achtergrondzang en met licht spokende mondharmonica, het is ook wat meer akoestisch, waardoor het een andere, hoewel nog steeds melancholieke, sfeer krijgt. Fundamentalist (in dezelfde versie) en Angst werden vorig jaar op een maxi-single uitgebracht. De laatste vind ik mooier in de single-versie, met mondharmonica en zonder orgel.
BJ Baartmans is nog steeds zoekend naar mogelijkheden om van zijn teksten mooie luisterliedjes te maken. De gedachten daarover veranderen, zoals blijkt uit de nummers die hij al eerder opnam en nu nog eens op Verwant heeft gezet. Vaak gaat het om details, hier en daar een ander instrument of een voller arrangement, maar het liedje blijft herkenbaar zoals het was. Een enkele keer geef ik de voorkeur aan een eerdere versie, meestal word ik overtuigd door de nieuwe variant. Met Verwant lijkt BJ definitief de ingetogen, subtiele weg op te gaan, die al aangegeven werd op Verpand, en zo worden de liedjes alsmaar mooier.
Ik geef het eerlijk toe. Nog niet eens zo heel lang geleden ging ook ik er van uit dat het Limburgse land op muzikaal gebied niet zo heel veel te bieden had, buiten hooguit een enkele aardige feestband dan. Ik heb mijn mening vorig jaar definitief bijgesteld na het verschijnen van Verpand, de zoveelste plaat van de muzikale duizendpoot BJ Baartmans.
Het nu verschenen Verwant is het vervolg op deze opvallend goede plaat en doet gelukkig geen moment onder voor zijn voorganger. Ook op Verwant maakt BJ Baartmans weer indruk met prachtige Nederlandstalige popliedjes. Popliedjes met flink wat rootsinvloeden die naar grote hoogten worden getild door het fraaie gitaarspel van BJ Baartmans, de kwaliteit van zijn medemuzikanten en zijn lekkere rauwe stemgeluid. Popliedjes die je in de ziel weten te raken en die geen moment onder doen voor die van een willekeurige andere grootheid uit singer-songwriter land.
Laat je niet weerhouden door vooroordelen; Verwant van BJ Baartmans zal je bijzonder aangenaam verrassen.
Leek het aanvankelijk allemaal nog een eerder gewaagde onderneming, dan kan je naar aanleiding van ?Verwant?, BJ Baartmans tweede CD in de eigen landstaal, niet anders dan vaststellen, dat hij de stap van het Engels naar het Nederlands inmiddels uitstekend verteerd heeft. Net als voorganger ?Verpand? is dat nieuwe album immers een werkelijk uitstekende plaat geworden. Baartmans toont zich daarop andermaal een meester in het verwoorden van zowel grote universele thema?s als het meer alledaagse en persoonlijke. Met de flair van een ancien in het vak speelt hij met woorden en beelden.
Zo schildert het fraaie dronkemanswalsje ?Havencaf?? aan de hand van ogenblikkelijk herkenbare tafereeltjes een doordeweekse nacht in een dergelijk etablissement, is het herfstige ?Verpand? een stijlvolle vingeroefening in melancholie en toont het knappe rootspopdeuntje ?Natuur? door middel van een opsomming van tal van kleine en al wat grotere ongemakken dat de kloof tussen de mens en zijn afkomst steeds groter aan het worden is. Het over een reggaeritme neergelegde ?Fundamentalist? is dan weer een sneer aan het adres van elke vorm van religieus fanatisme, het relaxte bluesje ?Angst? heeft het niet zo begrepen op de struisvogelpolitiek waarachter velen zich dezer dagen te pas en te onpas menen te mogen verschuilen en het in z?n eentje live in z?n slaapkamer in L?on?s Farm opgenomen ?Schapen? constateert tegen een behoorlijk desolaat aandoende achtergrond van slide en bluesharp met afgrijzen, dat de media een steeds vuilere rol gaan vervullen in het bespelen van de menselijke psyche.
Het jazzy, sfeergewijs een weinig aan Steely Dan verwante ?Oester?, het ingetogen ?Euforie?, het mede dankzij sfeervol toetsenwerk van Mike Roelofs zeer soulvol overkomende ?Onbedekt? en het lijzige popliedje ?Lichaamstaal? delen ??n enkel thema, met name de liefde in diverse van haar facetten. En daar mag je eigenlijk ook nog het zich tekstueel op Robert Johnsons ?Come On In My Kitchen? baserende ?Donderbui? aan toevoegen. Dat bluesy Americana-nummer heeft het immers over ?a love gone wrong?.
Prachtig gewoon, hoe Baartmans hier schijnbaar moeiteloos opnieuw een brug weet te slaan tussen pop en kleinkunst van het genre waarmee Bram Vermeulen ons ooit met enige regelmaat wist te verblijden en meer rootsgeori?nteerde muziekstijlen als Americana, blues en soul. Het lijkt alsof hij na jaren van hard labeur eindelijk zijn echte roeping heeft gevonden.
Topper van de laatste lichting Inbetweens-releases is BJ Baartmans? nieuwste. Op Verpand gaat de Brabander op de Nederlandstalige toer, en dat blijkt een uitstekende zet. De teksten zijn pure poezie, de liedjes zijn zonder uitzondering zeer mooi, en Baartmans wordt begeleid door een groep topmuzikanten (naast zijn vaste bandleden o.a. Sjako-gitarist Wouter Planteijd, oud-Doe Maar coryfee Jan Hendriks, wederom Mike Roelofs en het Gustav Klimt Strijkkwartet).
Baartmans' licht gruizige stem past perfect bij de veelal melancholische songs, en zijn spel op diverse snaarinstrumenten is als altijd van hoog niveau. Ook dit album is opgenomen in Léon?s Farm en is wat sound betreft om door een ringetje te halen. Met nummers als het al veel op de radio gedraaide Paradijs moet de langverwachte en dik verdiende doorbraak naar een groter publiek van deze integere singer-songwriter toch slechts een kwestie van tijd zijn.
Voor de incrowd was het al bekend: BJ Baartmans is een zeer gewaardeerd singer-songwriter en sessiemuzikant. Zes uitstekende Engelstalige cd’s heeft hij al op zijn naam staan en na een reeks solovoorstellingen besloot hij een Nederlandstalige plaat uit te brengen. Verpand is de naam van die plaat en betekent direct het hoogtepunt van Baartmans’ carrière tot dusverre. Verpand is een ode aan het leven zelf, met een unieke blik op de schoonheid en zelfkant ervan. Baartmans ontpopt zich als een observator aan de zijlijn die ziet en beschouwt, nooit veroordeelt, maar altijd twijfelt.
De zeggingskracht van de eigen taal is ontluisterend mooi, evenals de fraai uitgewerkte arrangementen die tot stand zijn gekomen met medewerking van talloze muzikale vrienden. Elementen uit de jazz, blues, folk en rock vinden schijnbaar moeiteloos een plek in het door Baartmans gecreëerde muzikale universum.
Een doorleefde stem en een akoestische gitaar. Veel meer is er niet nodig voor mooie luisterliedjes. BJ Baartmans is op VERPAND bezig met een zoektocht naar schoonheid. Zoals hij zelf zegt:"Schoonheid van taal, melodie, liefde of lijfelijkheid, maar ook die van verhullende melancholie, de verlokkingen van de zelfkant."
BJ speelt al 25 jaar onafgebroken meer dan 100 keer per jaar en put uit blues, folk en jazz. Op VERPAND laat hij zich bijstaan door tal van topmusici van vaderlandse bodem, die hun sporen eerder verdiend hebben bij onder andere Frédérique Spigt, Ellen ten Damme, Doe Maar, Bob Fosko, The Nits en Boudewijn de Groot. De nadruk op VERPAND ligt op luisterliedjes. Liedjes waarin BJ's stem het beste tot zijn recht komt. Al hebben de iets meer uptemponummers (De duivel huist in Venlo Zuid) mijn voorkeur. Vooral omdat er wel erg veel kalme nummers op VERPAND staan. Maar ja, daarvoor zijn het natuurlijk in de eerste plaats luisterliedjes.
Ik vond het een behoorlijke verrassing toen ik in mijn brievenbus een nieuwe cd vond van BJ Baartmans en dat deze een Nederlandse titel droeg. Ik dacht gelijk aan JW Roy, die andere vaandeldrager van de Nederlandse americana, die ook onlangs (en voor het eerst) een Nederlandstalig album uitbracht. Voor Baartmans geldt hetzelfde. De zes cd’s die hij tot nu toe uitbracht, Where Lovers Go is de meest recente uit 2004, waren allemaal in het Engels. Het schijnt dat het komt door de waardering in het buitenland voor zijn teksten en het ontbreken daaraan in Nederland, dat hij begonnen is met het schrijven van liedjes in zijn eigen taal. Nou, dat zullen we weten.
Vanaf het eerste moment dat ik Verpand op zet ben ik er een beetje stil van. De ingetogen zingende BJ verbaast me met “Paradijs”, zijn min of meer vernederlandste versie van “Do me right do wrong” zoals dat op Where Lovers Go stond. En ook met zijn andere liedjes, waarin hij zichzelf begeleidt op gitaar en smaakvol bijgestaan wordt door onder andere Sjako’s Wouter Planteijdt, Powderblue’s Marjolein van der Klauw en het Gustav Klimt Strijkkwartet raakt hij de juiste snaar.
Baartmans stemgeluid is in het Nederlands een kruising tussen het hese van Thé Lau en het accent van Jack Poels, en dat levert een heel erg mooi resultaat op. Bovendien blijkt Baartmans in de teksten op Verpand een zeer bekwame tekstschrijver. Een die strooit met opvallende details in zijn teksten. Zo kan ik me niet voorstellen dat het toeval is dat Baartmans in “Het land waar alles overwaait” Diepenheim noemt. Daar woont immers al maanden zijn nieuwe bandmaat André Manuel. Ik ben benieuwd of Baartmans volgende cd wel weer in het Engels zal zijn, van mij hoeft het niet per se.
Verpand is de titel van het nieuwe album van BJ Baartmans. Baartmans is al jaren een van de betere muzikale duizendpoten in Nederland. Nu is daar zijn nieuwe album Verpand en ik hoop dat ditmaal het grote publiek BJ ook echt ontdekt. Want wanneer je luistert naar Verpand wordt duidelijk dat BJ dit gewoon verdiend. Verpand staat vol met wonderschone liedjes en heeft als hoogtepunten Paradijs, Land Waar Alles Overwaait, Lichtekooi en De Duivel Huist In Venlo Zuid. Maar alle overige tracks zijn ook kleine juweeltjes. En trouwens: BJ tourt de komende tijd samen met Andre Manuel! Gaat dat zien!
In de afgelopen jaren speelde BJ Baartmans al vele malen in de Brto studio als begeleider van de meest uiteenlopende muzikanten. Altijd sprak zijn gitaarspel het publiek aan. Wat heet! BJ is zonder twijfel een van de allerbeste gitaristen die Nederland rijk is. Maar dat niet alleen, hij is ook een begenadigd singer/songwriter. In een kleine 10 jaar tijd maakte deze Boxelse muzikant 6 albums waarop hij scherpe observaties toonde van het alledaagse leven of waarop hij zijn luisteraars juist wist mee te zuigen in een fantasiewereld waarin eenieder zich wist te herkennen. Tot heden zong BJ alleen in het Engels.
Op zijn nieuwe cd “Verpand” daarentegen laat hij horen dat ook de Nederlandse taal uitstekend bij hem past. De plaat bevat 13 liedjes met poëtische teksten waarin hij zich soms als romanticus manifesteert en soms als twijfelaar. In sommige liedjes graaft hij diep in zichzelf, in andere kijkt hij juist met scherpe blik naar de waanzin om zich heen (Schuldbekentenis). Ook in muzikaal opzicht stijgt “Verpand” ver uit boven de gemiddelde singer/songwriterplaat. Want slechts weinigen zullen in staat zijn om, zoals BJ hier doet, Americana, folk, blues, jazz en rock tot één geheel te versmelten.
Dat BJ ook een bijzonder goede producent is (hij produceerde o.a. de nieuwe albums van de Canadese muzikanten Shannon Lyon en Billie Joyce) wisten we al. Op “Verpand” geeft hij ook op dat vlak andermaal zijn visitekaartje af. Want zonder dat het ook maar 1 seconde klef wordt, mixt hij zijn eigen snaarinstrumenten (hij speelde o.a. de gitaar-, mandoline- en banjopartijen zelf in) op originele wijze met de violen van het Gustav Klimt Strijkkwartet en de weergaloze piano- en orgelklanken van Mike Roelofs tot een organisch geheel waaraan de luisteraar al bij de eerste luisterbeurt zijn hart zal hebben…….juist ja… VERPAND.
Prima americana maakte deze Nederlander altijd. In het Engels uiteraard. Maar het lijkt meer en meer in zwang te komen om die muziekstijl eens in de eigen taal over te zetten. JW Roy deed dat al (in het Brabants), en nu dus ook BJ Baartmans. Hij zingt met een zachte g maar toch gewoon in het ABN. Zijn teksten zijn mysterieuzer en vager dan menig zanger, denk voor de sfeer aan Alex Roeka en Bram Vermeulen.
BJ Baartmans is ‘s Neerlands grootste Americana singer/songwriter en kan zich muzikaal meten met zijn collega’s uit Austin en omstreken. Veel bezoekers van zijn solo-optredens vragen na afloop of de muziek ook op cd staat. Om aan die vraag te voldoen neemt Baartmans de soloplaat "F Hole Acoustics" op. Samen met bevriende muzikanten JW Roy, Ad Vanderveen, Erwin Nyhoff, Ad van Meurs (The Watchman) en Philip Kroonenberg vormt hij een eigen boekingskantoor. Zijn we toegekomen aan 2004. Groot jaar voor BJ, want naast zijn aandeel bij het uitbrengen van het debuutalbum "Veur Dees Nach" van de Limburgse dialectpopgroep Ongenode Gaste, dewelke door hemzelf geproduceerd werd neemt Baartmans de ingetogen cd "Where Lovers Go" op samen met Mike Roelofs (toetsen) en Leon Bartels (piano).
Maar na zes prachtige platen in het Engels verrast BJ Baartmans ons nu wel een beetje met een album met liedjes in zijn eigen Brabantse taal. BJ Baartmans zingt hier liedjes die in al hun eenvoud ontwapenen en bij tijd en wijle ontroeren. De zoektocht naar schoonheid is een van de hoofdthema’s in de liedjes op BJ Baartmans’ nieuwe album "Verpand". De schoonheid van taal, melodie, liefde of lijfelijkheid maar ook die van de verhullende melancholie, de verlokkingen van de zelfkant. Liedjes over het verlangen naar die ander, liedjes over de liefde "Vrije Val", liedjes over hypotheek en pensioen "Laatste Dag" ... kortom, BJ Baartmans zingt over het leven zelf. Maar "Verpand" biedt meer dan alleen persoonlijke liedjes. Zo is "Land Waar Alles Overwaait", leuke titel trouwens, een song over de hypocrisie van de maatschappij waarin we leven? en verdere zorgen horen we in "Schuldbekentenis". Dertien knappe liedjes waarin hij zich zowel qua compositie als qua gitaarspel met gemak kan meten met zijn Amerikaanse collega's. 'Americana', daar moet de zanger/gitarist ook geplaatst worden, al komt hij uit 't Brabantse dorp Boxmeer en zijn de thema's die hij aansnijdt zo universeel als de liefde zelf. Wroeging en onrust, lust en leed maar ook de lach zonder traan of cynisme, verpakt in heldere en compacte popsongs.
Elementen uit blues, folk en country leggen daarin een rijke muzikale traditie bloot. Hij weet zijn nostalgisch aandoend songmateriaal eerder fris dan stoffig te laten klinken. Het moet dan ook gezegd worden dat Baartmans een meer dan begenadigd muzikant is, maar zich desondanks nooit laat verleiden tot oubollige gitaarcapriolen. Het liedje staat voorop. BJ Baartmans en zijn medemuzikanten hebben de intieme liedjes voorzien van een sobere, merendeels akoestische begeleiding. De plaat bevat gastbijdragen van Marjolein van der Klauw (Powderblue) zoals in de titeltrack, Wouter Planteijdt op elektrische gitaar in "Schuldbekentenis" en het Gustav Klimt Strijkkwartet. BJ Baartmans laat zich niet makkelijk vastpinnen. Zo is hij naast singer songwriter met een uitgesproken talent voor het schrijven ook een veelzijdig snarenplukker die helemaal thuis is op gitaar, mandoline, banjo en bas. De laatste jaren profileert Baartmans zich meer en meer ook als producer en sessiegitarist. Zo werkte hij met onder andere JW Roy, Arno Adams, Arthur Ebeling, Iain Matthews en Rod Picott. BJ Baartmans heeft zich door de jaren ontwikkeld tot een begeesterd verteller en klasse gitarist, en met dit aangename album "Verpand" opgenomen in Leon’s Farm in Boekend dicht bij Venlo, blijkt dat hij tevens ook een zwak heeft voor het Nederlandstalige rootslied.
Al heel lang was BJ van plan om een hele cd in het Nederlands uit te brengen. Bij zijn live optredens speelde hij er altijd wel een paar en veel mensen reageerde daar al heel erg enthousiast op. Zijn liedje De Duivel huist in Venlo Zuid is al lang een favoriet Nederlandstalig nummer en is nu eindelijk ook op cd te beluisteren. Sommige van de nummers op Verpand heb je wellicht al eens in Engelse versies gehoord, zoals bijvoorbeeld het openingsnummer Paradijs. BJ’s persoonlijke liedjes komen eigenlijk juist heel goed over in zijn eigen moedertaal. De begeleiding op Verpand is ook zeer fraai met Marjolein van der Klauw in de achtergrondvocalen en op een aantal tracks horen we een heus strijkkwartet.
Woensdag 17 mei 2006 - De initialen BJ staan voor Bart Jan. De laatste jaren is Baartmans bekend als die Brabantse rootszanger met de prachtige, licht geroosterde stembanden.
Hij ontpopte zich eind vorige eeuw op zijn Engelstalige albums als een romanticus en als een subliem gitarist. Ver daarvoor - in 1980 - debuteerde hij in de waveband Square Objects en later was hij actief in onder meer The Chaingang. Vanaf zijn 18e fulltime muzikant, op een kleine onderbreking na, als popjournalist. Als dertiger raakte de zanger/muzikant uit Boxmeer in de ban van songschrijvers als Nick Lowe, Hank Williams, Van Morisson en The Beatles, als veertiger durft hij het voor het eerst aan in het Nederlands. Zelden klonk Brabantse Americana zo puur en oprecht. Niet zo lang geleden nog was dat het geval op de cd van streek- en stijlgenoot JW Roy. Ook Baartmans in het Nederlands klinkt nergens geforceerd en zijn stem bezit een schitterend kraakje, vergelijkbaar met dat van de betreurde Bram Vermeulen. Uit de teksten op ‘Verpand’ spreekt gevoel voor taal en de liefde om het bijzondere in het alledaagse te ontdekken. Met teksten over melancholie, de liefde, eenzaamheid, schuld en de duivel, die trouwens in Venlo-Zuid schijnt te wonen. En met schitterende volzinnen als: ‘Wie schoonheid ervaart als de ware aard van dit aards bestaan, die weet niet wat ie mist?’ Ook muzikaal is alles helemaal af. Met dank aan leden van Doe Maar, Bots, Sjako!, Nits en Mo Jones. Ik waag te betwijfelen of er dit jaar nog een mooiere Nederlandstalige cd gemaakt wordt.
Je staat er niet bij stil dat voor Amerikanen alle muziek Nederlandstalig is. Wij zijn eraan gewend dat we niet alle teksten goed kunnen verstaan. Voor de vorm lees je een keer mee in het tekstboekje – als dat er al bij zit. Eerlijk gezegd gaat het mij om de muziek en interesseren de meeste teksten mij nauwelijks, uitzonderingen als Fred Eaglesmith, John Prine en Adam Carroll daargelaten. Na J.W. Roy heeft nu ook BJ Baartmans een Nederlandstalige americanaplaat uitgebracht. Opeens hóór je wat er in het tekstboekje staat. En ik vind het heel behoorlijk. “Een immigrant huilt op viool – De luifel biedt geen onderdak – Regen klettert neer en op – De pijpen van zijn beste pak – Blokker Zeeman Kruidvat”... het zou zo een scène uit een liedje van Guy Clark kunnen zijn, of nee, juist niet natuurlijk... en dat is ook het sterke: je bent meteen gewend aan deze opmerkelijke combinatie van Nederlandse woorden en Amerikaanse klanken, die overigens niet uit de lucht komt vallen: BJ Baartmans schrijft al vanaf zijn tienerjaren Nederlandstalige teksten. De muziek op Verpand (Inbetweens Records) is niet anders dan op zijn eerdere cd’s, dat wil zeggen: ingehouden, subtiel, beheerst, goed gedoseerd, soms wat loom swingend, zoals in Slaap, dan met een deftig strijkkwartet, zoals in Lichtekooi. De duivel huist in Venlo-Zuid rockt er zelfs duchtig op los. Op veel liedjes is Marjolein van der Klauw, zangeres van Powderblue, bescheiden maar trefzeker op de achtergrond te horen. Mooi werk, BJ!
BJ troeft zelfs JW af
De voorhoede van de vaderlandse americana heeft z’n moerstaal ontdekt. Na de krachtige Laagstraat 443’ van JW Roy volgt nu ’Verpand’ van BJ Baartmans. En verdraaid, deze liedjessmid, producer en vooral ook begenadigd gitarist uit Boxmeer weet Jan Willem nog af te troeven ook.
Het eerste liedje, ’Paradijs’, zou zo bij JW passen, daarna schuift Baartmans met zijn meer poëtische liedjes steeds meer op in de richting van pakweg wijlen Bram Vermeulen. Hij kijkt naar het leven, schetst, schudt af en toe het hoofd, pakt zijn momenten en concludeert in het titelnummer (samen met Marjolein van der Klauw): ’Melancholie, kun je hebben voor niets’. Bij BJ Baartmans kost een stevige dosis melancholie 15 euro, ex BTW, getuige de kassabon op de cover.
Op tournee in het buitenland kreeg BJ Baartmans op tijd complimenten voor zijn Engelstalige teksten. In eigen land gebeurde dat nooit; werd er alleen op de muziek gelet. Kennelijk raak ik de liefhebber onvoldoende, dacht de singer-songwriter uit Boxmeer die besloot zijn volgende cd in het Nederlands te zingen.
Verpand heet de plaat met dertien po?ische liedjes waarop we Baartmans horen als romanticus en twijfelaar die niet alleen in zichzelf kijkt, maar ook rond om hem heen en tot de conclusie komt dat hij geen grip op het openbare leven heeft. Baartmans, die met meer gevoel en overtuiging zingt dan op zijn Engelstalig materiaal, dist geen kant en klare verhaaltjes op, maar schetst gevoelens en beelden die ruimte geven voor een eigen invulling door de luisteraar.
Muzikaal put hij uit Americana, folk, rock, blues en jazz; een cocktail van luisterliedjes, feestmuziek, miniatuurtjes en stoere rock met niet alleen zijn snareninstrumenten (elektrische en akoestische gitaar, banjo en mandoline) in wisselende stemmingen in het centrum, maar ook de piano en het orgel van alleskunner Mike Roelofs en de romantische violen van het Gustav Klimt Strijkkwartet. Als vertolker van het Nederlandstalige rootslied lijkt BJ Baartmans zijn definitieve bestemming gevonden te hebben.
Dat BJ Baartmans in ons land nog niet lang op een wat ruimere naambekendheid mag rekenen valt eigenlijk nauwelijks te verklaren. Niet alleen is de man zondermeer één van de interessantste Americana singer-songwriters van de lage landen, hij is bovendien ook een veel gevraagde sessiegitarist en producer en begeleidde de afgelopen jaren een veelheid aan artiesten uit het genre op hun doortocht door onze kontreien. Ondermeer Iain Matthews en Rod Picott maakten recentelijk nog graag van zijn diensten gebruik.
’s Mans nieuwe plaat komt eigenlijk een beetje als een verrassing. Op zijn vorige zes platen deed Baartmans het immers steeds in het Engels. Op die nieuwe, “Verpand”, zoekt hij zijn heil in een volledig Nederlandstalige aanpak. En hoe! In dertien prachtsongs trekt hij diepe voren doorheen het leven van alledag, dat zijn schoonheid voor hem grotendeels ontleent aan het ongewone dat onder een op het eerste gezicht vaak schijnbaar rimpelloos oppervlak sluimert. Baartmans durft het aan om te confronteren. Hij drukt je met de neus op feiten waar je zelf het liefst gewoon aan voorbijgaat. In het door de van zijn werk met ondermeer Boudewijn de Groot en Bram Vermeulen bekende Jakob Klaasse van een prachtig strijkarrangement voorziene “Land Waar Alles Overwaait” neemt hij zo bijvoorbeeld de hypocrisie van de maatschappij waarin we leven op de korrel. Maatschappelijke betrokkenheid, hoezo?
“Aan alles komt vanzelf een eind – Met de jaren word je wijs
In de nieuwe ochtend gloort – Een dag van een bekende soort
Dag van toen – Land van ooit
De dag des oordeels komt er nooit”
Hoe heftig de emoties soms ook kunnen oplaaien, uit wat gebeurt lessen leren is er klaarblijkelijk niet meer bij, aldus Baartmans hier. Voor de meesten toch niet…
Toch is “Verpand” als geheel allesbehalve een sombere plaat. Het album werd door Baartmans immers opgevat als een soort van queeste naar schoonheid. Van taal, van melodie, van liefde, maar vooral ook van het leven. Muzikaal gezien boort hij daarbij als vanouds flink wat bronnen aan. “Verpand” mag dan al een behoorlijk poppy karakter vertonen in vergelijking met zijn eerdere platen, elementen uit genres als Americana, blues, folk en jazz glippen toch nog vrijwel voortdurend opvallend en minder opvallend in de mix.
Net als “Laagstraat 443”, de uitstekende laatste van streekgenoot JW Roy, groeide dit album daardoor uit tot het soort van plaat dat je met plezier in de CD-speler schuift als de avond zijn intrede heeft gedaan en je in alle rust Baartmans’ poëtische overpeinzingen op de tong kan laten smelten. Bij elke nieuwe beluistering ontdek je dan weer nieuwe dingen. Een echt groeibriljantje dus! En een plaat waarin zowel liefhebbers van Americana, het kleinkunstgenre als “het betere poplied” een vriend voor het leven erbij hebben.
Bart Jan Baartmans is wellicht Nederlands drukst bezette rootsmuzikant . Met zijn eigen Engelstalige band BJ’s Pawnshop timmert hij al geruime tijd aan de weg en ook als producer heeft hij zijn sporen ruim verdiend. Ook zul je Bart Jan vaak als begeleider van buitenlandse artiesten kunnen aanschouwen en in die hoedanigheid heb ik hem al prachtige dingen zien doen. Onlangs was hij nog in mijn programma “Blueprint” als sidekick van Billie Joyce en Shannon Lyon te bewonderen en vorig jaar liet hij prachtige gitaar miniaturen horen bij het optreden van Audry Auld Mezera in ‘de Witte Bal’ in Assen.
In de jaren negentig liep hij met de band ‘De Bengels’ reeds voorop wat Nederlands repertoire betreft. In 1996 brachten zij (met ook Eric de Vries) de cd ‘Voor Altijd’ uit. Met ‘Verpand’ is Bart Jan dus weer terug op bekend terrein en dat pakt op deze plaat verrassend goed uit. Zijn lijzige stem doet in de verte denken aan die van de Amerikaanse singer songwriter Steve Forbert en muzikaal doen de nummers me denken aan een mix van Steve Earle, Doe Maar en The Nits met folk, jazz, roots en chansons invloeden, kortom een breed scala. De begeleiders op ‘Verpand’ zijn Sjoerd van Bommel op drums, Gerco Aerts op contrabas en Mike Roelofs op keyboards, terwijl Jan Hendriks (gitaar), het Gustav Klimt Strijkkwartet en Marjolein van der Klauw op backing vocals gastrollen vervullen.
‘Verpand’ is een nieuw hoogtepunt in het oeuvre van BJ en mét de laatste cd van Jan Willem Roy, is deze plaat trendsettend in de huidige Nederlandstalige rootsmuziek.
Donkere thematiek in Nederlandstalige liedjes
BJ Baartmans - Verpand - Inbetweens Records IRCD 031
In zijn tienerjaren schreef hij al Nederlandstalige liedjes. In de tijd dat hij bij de Bengels speelde ook nog, maar daarna ging hij over op het Engels. Een paar jaar geleden speelde hij samen met de Limburgse troubadour Arno Adams, en werd hij weer geïnspireerd om in zijn eigen taal wat te gaan doen. Nu is er een album, Verpand, met dat werk van BJ Baartmans.
Afgelopen jaar begon Bart-Jan Baartmans in de theaters op te treden met dat Nederlandstalige werk. Om het publiek na afloop ook wat mee naar huis te kunnen laten nemen, brandde hij een cd'tje met zes nummers, die hij in 2002 had opgenomen, ingetogen begeleid met mandoline of gitaar. Een mooi voorproefje van de nieuwe cd. Daarop staan drie van die zes nummers, met nog tien andere. De begeleiding is wat uitgebreid, maar is nog steeds sober gehouden. Er is gekozen voor akoestische instrumenten (banjo, mandoline, gitaar,) en percussie of subtiel drumwerk. Slechts een nummer is echt stevig, met volledige bandbezetting met (elektrische) gitaren en drums. Dat is De Duivel Huist In Venlo Zuid, een nummer dat bij hem opkwam tijdens de ritten die hij richting Venlo maakte toen hij met Adams werkte en dat zich uitstekend leent voor dat 'harde' geluid.
Dan staan er twee 'covers' op. Van Baartmans zelf, welteverstaan. Tekstueel gezien hebben beide nummers min of meer dezelfde inhoud gekregen als hun Engelstalige voorgangers. Het openingsnummer en single Paradijs stond ook als eerste op zijn vorige album, Where Lovers Go. Toen heette het Do Me Right Do Wrong. De mandoline is weggelaten, het Gustav Klimt Strijkkwartet is toegevoegd, maar qua sfeer doet het grotendeels hetzelfde aan. Eenzaam is wel behoorlijk veranderd. Hoewel de melodie gelijk is gebleven, is deze versie heel wat soberder geworden dan het origineel Lonely, van de cd Red Light Tracks. Banjo, percussie en bas plus een snufje Fender Rhodes geven het een heel andere uitstraling. Daardoor komt het liedje wel veel beter tot zijn recht. Al met al lijkt het erop dat BJ Baartmans muzikaal gezien steeds meer de subtiele kant opzoekt van het singer-songwritersbestaan.
De teksten hebben nog steeds dezelfde inhoud. Alledaagse, zowel persoonlijke als maatschappelijke, thema's krijgen net iets extra's door de poëtische beschrijvingen. Of het nou gaat om de liefde (Vrije Val), of om het hedendaagse bestaan, met hypotheek, pensioen en technische snufjes (Laatste Dag). Dan zijn er de zorgen om de ontwikkelingen in ons landje in Schuldbekentenis en het Land Waar Alles Overwaait. En soms is er een dubbele laag, zoals het titelnummer Verpand, waarbij je aan schulden denkt, maar dat toch vooral over de donkere kant van het leven gaat. In de begeleiding is nu ook veel meer de sfeer van het liedje te horen dan in zijn vroegere werk, dat nogal stevig was. Een mondharmonica die troosteloosheid aangeeft in Lichtekooi, of een heerlijk ingetogen akoestische gitaar, die naar een jazzy geluid neigt in Aard. Hierin weet BJ Baartmans in een paar woorden heel veel over schoonheid te zeggen. Op de achtergrond horen we een paar keer de stem van Marjolein van der Klauw (Powderblue). Zij voegt vooral aan het lied Uitgespeeld een lekker geluid toe, dat al snel aan een gospel doet denken, hoewel de tekst over een doodgewone avond verhaalt en wat er dan zoal in iemands hoofd kan omgaan.
Steeds meer artiesten gaan hun eigen taal waarderen. Het is nou eenmaal makkelijker om gevoelens over te brengen in het Nederlands. Teksten krijgen meer zeggingskracht, en dat geldt ook voor Verpand van BJ Baartmans. Een echt goede zanger is hij niet, maar dat hese, wat gruizige stemgeluid past wel bij de thematiek van zijn woorden. Muzikaal gezien gaat hij verder op de weg die hij bij zijn vorige album al insloeg. Hij heeft de banjo aan zijn instrumenten toegevoegd en de arrangementen geven beter de sfeer van de nummers weer. Wat goed is heeft tijd nodig, en BJ Baartmans ontwikkelt zich tot een prima singer-songwriter, of moet ik misschien zanger-liedjesschrijver zeggen?
CITATEN UIT RECENSIES 'WHERE LOVERS GO'
… de titel zegt het al, op Where Lovers Go bezingt BJ weer alle geneugten, maar vooral de valkuilen van de liefde. Een dankbaar onderwerp, dat de Brabantse liedjesschrijver van alle kanten tegen het licht houdt; ontroerend, melancholiek of met een relativerende, ironische knipoog. Het is echter boven al de verrassende muzikale inkleuring van zijn zesde album die opvalt, waarbij genoeg ruimte overblijft voor het etaleren van Baartmans uiterst veelzijdige, meesterlijke gitaarspel. Van de verscheidene gastvocalisten is het vooral Marjolein van der Klauw die imponeert in het oorstrelende duet I Wanna Know. Where Lovers Go markeert het begin van een nieuwe, opzienbarende fase in BJ’s toch al niet misselijke carrière…
…
in ieder geval schiet BJ Baartmans met Where Lovers Go in vliegende vaart naar de top van de polder-Americana. Het relaxte van JJ Cale, de melancholie van JW Roy en het dwingende van Michael De Jong, daar komt het zo ongeveer op neer. Van de veertien songs zijn er pakweg tien héél erg goed…
…
zijn zesde, en alweer eentje waar ze zich ook in, pakweg Austin,Texas geen seconde voor zouden schamen. Bijgestaan door producer Léon Bartels en de uitstekende drummer/toetsenist Mike Roelofs gaat Baartmans dit keer een tikje verder de soul en rhythm and blues kant van de rootsweg op, met liedjes met een prettig hoog JJ Cale gehalte en hier en daar een verrassend electronica randje als resultaat. En die dan gezongen met een licht gruizige stem. Wat wil je nog meer?…
…
een klein uur van Amerikaans niveau, wat in deze hoek van de (muziek)wereld nog wél een compliment is...
…
Roelofs' toetsen grommen, funken, stuwen en swingen, terwijl Baartmans' schijnbaar achteloze gitaarspel zowel virtuoos is als wars van effectbejag. Zijn beheersing blijkt zowel in laconiek gespeelde riffjes als in soms felle solo’s waarin meer gevoel zit dan noten. Zijn gruizige stem zorgt bovendien voor een grote authenticiteit...
…
door zijn afwisselende invalshoeken en de geïnspireerde muziek houdt hij de spanning een uur lang moeiteloos vast…
…
het relaxte sfeertje van Where Lovers Go hoorden we eerder bij Waits, JJ Cale en Tony Joe White en bands als Steely Dan en Little Feat. Beetje blues, beetje soul, beetje jazz. Lekker Loom. Songs over liefde en lust tegen een achtergrond van Hammond, Fender, piano en mandoline…
…
muzikaal is het een sterkere cd geworden. Zijn teksten zijn, zoals ook op zijn vorige werk, vertellingen over alledaagse thema’s. Vooral de liefde komt aan bod, maar er is ook ruimte voor een ode aan zangeres Patty Griffin (Patty’s Poetry). Soms wordt iets alledaags heel ongewoon gemaakt…14 nummers die samen een uurtje een lome, aangename sfeer oproepen.
…
ook BJ Baartmans ontstijgt nu zijn americana-roots en experimenteert met nieuwe vormen en gedachten. Dat klinkt fris, maar net als JW Roy blijft Baartmans op zijn allerbest in introverte liedjes als Already There en Private Ways…
…
Where Lovers Go laat een ander Baartmans horen, die zich heeft los gemaakt van het roots geluid dat zijn vorige platen zo kenmerkte. Die koerswijziging heeft alles te maken met de invloeden van Bartels en Roelofs en natuurlijk met de durf van de singer songwriter uit Boxmeer om te vernieuwen. Een opvallend avontuurlijke cd met een reeks sterke liedjes. Met deze cd ziet Baartmans onverwacht een nieuwe horizon voor zich…
…
donkere dagen voor Kerst, lange winternachten, warm voor de kachel op een gure avond - meer schiet me even niet te binnen bij dit album. Maar vergeet die clichés. Ook voor het zesde album van BJ Baartmans geldt: Laat liever de muziek spreken…Een Bard met een hart…
MEER CITATEN
…
Bart Jan Baartmans heb ik bij zijn live-optredens met o.a. JW Roy, Brian Webb, Rod Picott en Terri Binion leren kennen als een bijzonder sympathieke artiest. Met zijn vakbekwaamheid op diverse gitaren en mandoline, zijn leuke verhaaltjes en ontwapenende lach kan hij ieder publiek voor zich winnen! Ook zijn zelfgeschreven liedjes weten altijd te boeien en er mag dan verschillend gedacht worden over zijn stem, ik hou wel van "hees en doorleefd", dat is een vaststaand feit. Verschillende tracks van BJ's nieuwe CD "Where Lovers Go", zijn zesde album, komen me dus bekend voor maar ze klinken in deze overdadige, naar de seventies omkijkende produktie toch weer heel anders…
…
thans brengt Baartmans ook bijvoorbeeld jaren 70 pop, funk en jazz en zo maakt deze langspeler vooral een heel gevariëerde indruk. Nu kun je natuurlijk een heel blik met stijlen opentrekken, maar als de liedjes niet deugen houdt het op. Daar hoeven we ons bij BJ geen zorgen om te maken, er is geen enkele zwakke plek te ontdekken. Sterker nog, de zesde Baartmans-langspeler is zijn sterkste tot nu toe…
…
ditmaal zonder zijn band Pawnshop doet de grootheid van (pal) onder de Maas weer van zich spreken. Multi-instrumentalist en zanger/songschrijver Bart-Jan Baartmans zal – zucht - wel altijd een artiest voor artiesten blijven. Ook al concentreert hij zich op Where Lovers Go meer dan voorheen op het liedje. Prettig in het gehoor liggende, melancholieke liedjes met oog voor detail. Ditmaal speelt hij alles zelf, samen met Mike Roelofs die uitblinkt met warme orgelpartijen. Hemelbestormend is het allemaal niet, maar wie het kleine niet eert, is Baartmans’ platen niet weerd. Voor wie er toch eens aan wil beginnen: start hier...
…
Where Lovers Go laat zich eerder categoriseren als bijzonder aangenaam gezelschap, waar je bij elk bezoek graag weer wat meer wil van ervaren. De ideale basis voor een relatie van langdurige aard zeg maar…
recensie www.ctraltcountry.be, okt 2004
…
en het is zeker geen standaard rootsmuziek wat Baartmans laat horen. Al is het maar door door het toetsengeluid van Mike Roelofs dat de nummers voorziet van een warme bijna jazzy gloed…
…
met dank natuurlijk ook aan de liedjes van Baartmans. Want dat er 14 mooie liedjes staan op Where Lovers Go staat buiten kijf…
Recensie www.fileunder.nl nov 2004
|
